KRYZYS GOSPODARCZY WE FRANCJI I EUROPIE ZACHODNIEJ
automatyka wrocław Podobnie jak konfiskata majątków żydowskich, tak również zabór bogactw templariuszy nie zdołał uratować równowagi gospodarczej królestwa francuskiego, zachwianej dotychczasową polityką Filipa Pięknego. Wahania wartości pieniądza pociągały za sobą skoki cen, co odbijało się na dochodach feudałów opartych w tym czasie przeważnie na rencie pieniężnej. Ten stan rzeczy powodował utratę ziemi przez słabszych gospodarczo posiadaczy ziemskich i stawał się przyczyną ostrych wystąpień szlachty, która łączyła się w ligi prowincjonalne skierowane przeciwko polityce króla. Po śmierci Filipa Pięknego (1314), jego syn i następca, Ludwik X (1314—1316), usiłował rozładować istniejące niezadowolenie, zrzucając całą odpowiedzialność na współpracowników ojca, spośród których En-guerrand de Marigny został nawet skazany na szubienicę. Kryzys, w jaki weszła w tym czasie Francja, miał jednak o wiele szerszy zasięg i nie ograniczał się bynajmniej do tego kraju. Paroletnie nieurodzaje, które pociągnęły za sobą klęskę głodu w zachodniej Europie w latach 1315—1317, kryzys ten pogłębiły. Wzmogła się śmiertelność ludności, a przyrost naturalny, będący najlepszym sprawdzianem dobrobytu, uległ zahamowaniu. przeróbka zdjęć
