DRUGA FAZA WOJNY STULETNIEJ
projekty domów drewnianych Wznowienie działań wojennych w r. 1351 zastało Francję osłabioną na skutek klęsk elementarnych i zniszczeń poprzedniej kampanii. Co gorsza — ster rządów znajdował się w rękach człowieka ograniczonego, jakim okazał się następca Filipa VI (zm. 1350) jego syn — Jan Dobry (1350— —1364). Sukces, za który należy uznać przyłączenie do korony Montpellier i Delfinatu (francuscy następcy tronu od roku 1349 korzystali z tytułu Delfina), pomniejszały waśnie spowodowane osobistymi ansami króla (sprawa króla Nawarry). Wpływały one w sposób osłabiający na opór społeczeństwa wobec Anglików. Kiedy więc w r. 1355 ci ostatni podjęli ofensywę, najpierw na terenach Langwedocji, a w kilka miesięcy później — Normandii, spotkali się wszędzie z poparciem ze strony zrażonych do króla feudałów. Stany Generalne, do których zwrócił się Jan o uchwalenie daniny ne cele wojenne, wyraziły wprawdzie zgodę, ale uczyniły to niechętnie, zastrzegając sobie kontrolę wydatków. Król, aby zapobiec połączeniu się armii angielskich, działających na południu i północy, pospieszył w kierunku Poitiers i pod Maupertuis stoczył 19 września 1356 r. bitwę zakończoną klęską wojsk francuskich i niewolą icji wodza. Francuzi bowiem dopuścili się tych samych błędów co przed dziesięciu laty i mimo znacznej przewagi liczebnej zostali rozgromieni przez słabszego od siebie przeciwnika. kalendarze zagraniczne
