BEGINKI I BEGABDZI
prace magisterskie Narastający kryzys sprzyjał szerzeniu się idei dobrowolnego ubóstwa, posiadającej wyznawców również wśród ludzi świeckich. Zwolennikami jej byli zarówno mężczyźni, jak kobiety. U tych ostatnich omawiany ruch sięgał swymi początkami XII w. i stanowił w tym czasie próbę rozwiązania nabrzmiewającej podówczas kwestii, kobiecej. Wywołała ją ilościowa przewaga elementu niewieściego nad mę-j3kjm7\"Wzrastająca na skutek tego liczba niezamężnych kobiet wymagała zajęcia się nimi ze strony społeczeństwa. Trudności stąd wynikłe rozwiązywały, ale tylko częściowo, zakony żeńskie, ofiarowując przytułek samotnym kobietom. Przyjmowały one jednak głównie przedstawicielki świata feudalnego, natomiast mieszczki, a zwłaszcza chłopki, zarówno ze względu na swój stan majątkowy, jak pochodzenie, miały zazwyczaj utrudniony dostęp do klasztorów. W związku z tym powstała koncepcja powołania do życia tzw. beginaży (curiae beghinarum), instytucji na poły zakonnych, na poły zaś dobroczynnych, stawiających sobie za zadanie rozwiązanie coraz bardziej palącej kwestii kobiecej. Członkinie takich zgromadzeń zamieszkiwały wspólnie, nie składały jednak ślubów zakonnych i, w razie wejścia w związki małżeńskie, mogły opuścić beginaż. Prowadziły one żywot purytański, ale żebractwa na ogół nie uprawiały, utrzymując się z pracy rąk własnych. Tłumacz przysięgły Angielski Wrocław
